Blog

23/02/2017

Foto Muhabirliği’nin Belirsiz Geleceği

James Estrin; 15 Şubat 2017 (The NYTimes)

Foto Muhabirliği, Ulusal Basın Fotoğrafçılar Derneği(N.P.P.A.)’nin Haber Fotoğrafçılığı dergisi ve web sitesinin editörü olarak Donald R. Winslow’un yegane odağı oldu. Yakın zamanda N.P.P.A’den ayrılarak Teksas’ta bir ailenin sahip olduğu günlük gazete Amarillo Globe-News’in içerik oluşturma idari editörü oldu. James Estrin foto muhabirliğinin durumunu Bay Winslow gazetenin ön sayfasını Super Bowl Pazar’ı ile kapatmak için beklerken konuştu. (Sohbetleri netlik ve uzunluk açısından düzenlenmiştir.)

S.
Don, sektöre girişinden bu yana 40 yıl geçmiş.

C.
1976’dan bu yana. Indiana’da iki küçük gazete, The Milwaukee Sentinel, sonra The Pittsburgh Press, The Palm Palm Beach Post, Reuters, CNET ve 2003 yılında da N.P.P.A.

S.
Son 13 yıldır, sen foto muhabirliği ele alıyorsun. Ne değişti?

C.
Denedik ve gerçek cevaplar elde ettik. Daha net ifadeyle, filmden dijitale, baskıdan web’e ve kadrolu fotoğrafçılardan bağımsız fotoğrafçılara. Ama insanlar bu değişikliklerin aslında ne anlama geldiğini, etkilerini ve sonuçlarını önemsiz saymaktalar. Yani fotoğrafların eşsiz olduğu zamanları hatırla, özel fotoğraf setleri almak ve bunu okuyucuların daha önce hiç öylesini görmedikleri bir hikayeye dönüştürmek için birini tutup Avrupa’ya gönderiyordun.

Ha, internetin gelişiyle fotoğraf editörleri birçok durumda bu hikayeler için adam göndermeyi durdurdular, bunun yerine interneti kullanarak Bükreş’te veya Prag’da veya Lagos’ta yaşayan birini buldular ve görselleri email ile aldılar. Amerika Birleşik Devletleri’nde daha küçük bir ölçekte de olsa dergi editörleri muhteşem fotoğrafçıları istihdam etmeyi bıraktılar ve bunun yerine Dubuque, Iowa ve basitçe orada her kim ikamet ediyorsa onu Google’ladılar. Belki orada büyük bir fotoğrafçı vardı, ama çoğunlukla yoktu, ürün ekonomisi adı altında fotoğraf içeriklerinde çok büyük bir ödün ve değer düşmesi oldu.

S.
Evet, bunun büyük sebebi medyanın durumu dolayısıyla daha az paranın olmasıydı.

C.
Bir dereceye kadar. Ama bu aynı zamanda kötü bir alışkanlık haline geldi: “Biz geçen hafta yapmıştık, iyi görseller elde ettik ve yarı parasını ödedik, neden bunu yapmaya devam etmeyelim ki?” Ve fotoğrafçılar inanılmaz düşük günlük fiyatları kabul ederek kendi saygınlıklarına yardımcı olmadılar. Fotoğrafçılık’ta çok büyük bir ekonomik devalüasyon ve felsefi devalüasyon oldu.

S.
Felsefi devalüasyon ile neyi kastediyorsun?

C.
Bu gönderiyor olduğun fotoğrafçının vizyonu olması ile ilgili olmasıydı. Bu kâr-zarar kararı değildi. Bu gazeteciliğin kalibresi ile ilgiliydi ve üretiliyor olan fotoğrafın kalibresi ile ilgiliydi.
Şimdi, biz halihazırda orada olan birinden paramızın yettiğince ne gelirse gelsin kabul etmeye istekli durumdayız. Gazetecilik ya da fotoğrafın kalibresi ile uzaktan yakından alakası yok. Bu bir muhasebeci kararı haline geldi.

S.
Bu zaman diliminde aynı zamanda internet üzerinden ve sosyal medyada görüntü patlaması yaşandığı da vaki ve bu da fotoğrafçıları etkiler.

C.
Bulunabilir (ulaşılabilir) fotoğrafçılar havuzu küresel iletişim ağının gelişiyle katlanarak büyüdü. Ama bu, fotoğrafçılar için tamamen iyi bir şey değildi. Bu onları müsait(ulaşılabilir)hale getirmekle birlikte düzgün ücret alabilmeleri ya da işlerinin doğru kullanılacağından emin olmaları anlamına gelmiyordu.
Şimdi caddeye çıkıp arabanla aşağı doğru gitsen en az 50 tane fastfood lokantası var, bu demek olmuyor ki bunlardan herhangi birisi senin için diğerleri kadar iyidir. Ya da kalite. Birçok açıdan fotoğraf editörler için abur cubur haline geldi.

S.
2003’te N.P.P.A.’e başladığında fotoğrafçılar için çok daha fazla gazete işi vardı.

C.
Evet. Açgözlü büyük şirket sahipleri ve hissedarları tarafından sektörün içi boşaltılmadan önce öyleydi.

S.
Ve bugün çok daha az sayıda görevlendirme yapılıyor.

C.
Daha az gazete var ve tabii daha az sayıda kadrolu fotoğrafçı pozisyonu. Yüzlerce kadrolu gazete fotoğrafçısı bağımsız fotoğrafçı oldular. Onların daha önce ürettikleri şey hareketsiz fotoğraf idi. Şimdi onlardan video, ses ve slayt şov da üretmelerini talep ediyorlar, tabii ki aynı parayı ödeyerek.

S.
Sadece kadroların kaybedilmesi de değil, bağımsız fotoğrafçılara geçen beş yılda dergiler ve gazetelerde daha az sayıda editoryal görev verildi.

C.
Çünkü artık görsellerini Getty ve Comstock ve diğer fotoğraf ajanslarından alıyorlar. Onları benzer kalite esasında yargılamıyorlar. Eskiden fotoğrafta bir şahsiyet vardı. Bilirsin, Cartier-Bresson, Robert Capa ya da dokuz kez yılın gazete fortoğrafçısı olmuş birisi. Buna bağlı olarak bir cakası vardı. Şimdi ise fotorğafçılık homojenize olmasından ötürü neredeyse anonim hale geldi.
Foto muhabirliği eskiden oldukça prestijli ve çok rağbet gören bir meslekti. Yıllar önce başlayan her tür fotoğrafçılığın devalüasyonu gazetelerin kademeli olarak ölümüyle eş zamanlı gerçekleşti, ki bu da internetin yükselişi ile eş zamanlıydı, o da video kullanımını artırdı ve bu foto muhabirliğinin uzun süren, yavaş ve kritik hastalığı oldu.

S.
Bence iyi işler çıkaran birçok iyi fotoğrafçı var. I think that there are a lot of fine photographers doing great work.

A.
Peki bunlar hayırseverler mi, yoksa yaşamını sürdürmek için mi bunu yapıyorlar? Acımasızca dürüst olalım.

S.
Foto muhabirlikle geçimini sağlamak zorlaştığı için bu mesleği işçi sınıfı veya fakirlerden uzaklaştırdı.

A.
Doğru, şimdi sadece zengin çocuklar foto muhabirlik oynayabilirler. Bu çeşitliliği zedeler ve konunun etraflıca ele alınmasına da engel olur. Sen ve ben işe bir Domke çanta ve 500 dolar ederinde bir Nikon makina ve üç lens ile giderdik ve biz foto muhabirliği işindeydik. Aynı ekipman çantası bugün sana tahminen 25.000 dolara mal olur.

S.
Ve bir bilgisayar.

C.
Bu senin foto muhabirlği işine girmen için gereken asgari maliyet. Yani oyuna sadece zengin olan girebilir. Eğer bundan geçiminizi sağlamaya çalışıyorsanız bankada en az bir ya da iki yıllık maaşınız varsa iyi olur. Ve size günlük görevlendirme ya da kadrolu pozisyon için ödenecek ücret gülünç derecede düşük. Neden birisi yılda 35.000 dolar kazanacağı bir işi almaya mücadele etmek için dört yıllık bir lisans derecesinin masraflarını ödemek istesin ki?

S.
Öyleyse eğer birisi fotoğrafçı olmak istiyor ve zengin değilse gidip başka bir iş yapsın?

C.
Sen ve ben yapmamız gereken tüm işin hareketsiz fotoğraf üretmek ve gazeteci olmak olduğu bir dönemde başladık. Bu gitti. Şimdi; video çekebilmelisin, dijital çekbilmelisin, twitleyebilmelisin ve anında web’e yükleyebilmelisin. Bu artık tamamen başka bir iş.

S.
24 yaşında ve ısrarla fotoğrafçı olmak isteyen birine ne derdin?

C.
Eğer geçimini sağlayacaksan nadiren foto muhabirlik yapan bir fotoğrafçı olmalısın. Düğün fotoğrafçılığı, kurumsal fotoğrafçılık ya da etkinlik fotoğrafçılığı yapabilmelisin.

S.
Bununla beraber, ben bir iyimserim, çünkü bence bugün fırsatlar ve olanaklar birçok yönden daha büyük.

C.
Tamam, fırsatlar daha büyük, fakat işin nihayetinde ay sonunda faturalarını ödeyebiliyor musun? Yoksa bir başkasından destek mi alman gerekiyor? Rönesans sanatçıları patronlar tarafından desteklenmişti. Foto muhabirliğini destekleyen patronlar yok artık. O patronlar gazeteler ve dergilerdi. Ve onlar parayı kestiler. Bu işteki çıplak gerçek bu.

S.
Bazı dernek para ödülleri var.

C.
Mortgage ödemeni Alicia Paterson para ödülünü almaya mı bağlayacaksın? Ya da bir Robert F. Kennedy Ödülü’ne?

S.
Ah, bu oldukça moral yükselten bir röportaj oldu.

C.
Eh, üzgünüm, benden yalan söylememi mi istiyorsun? Sen bana geçtiğimiz 13 yılda ne gördüğümü sormuştun, işte bu gördüğüm ve vardığım sonuç.

S.
Öyleyse, N.P.P.A. dergisinde sen foto muhabirliğinin düşüşünü ele alıyordun. Ya da ölümü mü derdin? Bu çok mu dramatik?

C.
Bu çok dramatik olur, çünkü foto muhabirliği bir beceriydi ve bir mesleğe evrildi – şöyle ki sen bundan bir geçim sağlayabiliyordun Ve şimdi de bir sonraki şey her ne ise ona evriliyor. Yayıncılığın ve fotoğraf satın alınmasının iş modeli değişmedikçe sadece bunu yapmaya gücü yeten az sayıdaki insan bu işi yaparak hayatlarını idame ettirebilecekler.

S.
Fotoğrafçılar artık bireysel stok fotoğraf satışından 1/100 (1 penny/kuruş) kazanıyorlar.

C.
National Geographic’in stok ajansı penny (kuruşa) fotoğraf satmaz. Bunu yapan yeni şirketler ortaya çıktı. Roma’daki arkadaşımın canı Toskana’da sokakta yürümek istiyor, 30 fotoğraf çekiyor, bunları bu küçük stok klip ajansına yüklüyor ve her birkaç dakikada bir telefonu ping-ping, ping-ping diye ötüyor. Ve bir fotoğrafı 1,50 dolara sattı.

S.
Yeni modeller hakkında konuşurken, sen CNET ve Reuters’te de çalışmadın mı?

C.
Evet, (Washington) DC’deki Reuters’te çalıştım ve sonra yedi yıl boyunca CNET’de çalışmak için San Francisco’ya gittim. News.com ve cnet.com’un lansmanının parçasıydım.

S.
Yani medyanın bu devriminin başlangıcına sen de bulaşmıştın.

C.
Aslında bundan daha önce bulaşmıştım. Ben Reuters New Media’da çalıştım, biz orada Reuters yazılarını ve fotorğaflarını alıp otomatik olarak ve çözümleyerek bunları birlikte web üzerinde bir sayfada yayınlamaya çalışıyorduk. Ve bunların ilki Başkan Clinton’ın Arlington Ulusal Mezarlığı’nda Anma Günü’nde çelenk koyması oldu, Apple eWorld üzerinde yayınlandı. Ve Apple’ın ölçmek için altyapısı olduğu için öğrenebildik ki küresel çapta toplam 25 kişi tarafından görülmüştü.

S.
Sana başka bir teknolojik veya medya devriminin olası olduğunu düşündüren herhangi bir şey var mı?

C.
Foto muhabirliğinin hayatta kalabilmesi için bir şeylerin değişmesi gerekiyor. Fotoğraf çekme becerisi ve foto muhabirliği bir süre zarfında bi mesleğe evrildi. Ve hala bu mesleği icra ederek hayatını kazanması mümkün bir kaç kişi var.

S.
Ben matbu gazetelerin bir yeniden doğuşunu önermiyorum. Ancak gelecekte bir şey olacak. Bunun hareketsiz fotoğrafçılar ya da görsel hikaye anlatıcıları için bir ekonomik modeli içerip içermeyeceğini bilmiyorum.

C.
Tarihte, kökünden ortadan kaybolan meslekler olmuştur. Hala birkaç baca temizleyicisi var ama asla eskiden olduğu kadar değil. Soru şu; foto muhabirliği neye dönüşecek ve birisi bundan geçimini sağlayabilecek mi? Ya da herkes herkes artık birer fotoğrafçı mı, sırf Microsoft Word’ü var diye herkesin kendisini Ernest Hemingway sanması gibi?
Gazeteler tüm çalışanlarına birer kamera veya bir iPhone verdiler ve onlar da bu yola girdiler. Bu iki buçuk megabayt bir dosya, temiz görünüyor ve kardeşimin torunu ya da tuvalet kağıdı üzerinde basıldığında çok iyi duracak.

S.
N.P.P.A. dergi ve web editörlüğü döneminde seni karakterize eden şeylerden birisi de sadece foto muhabirliğini ve tarihini anlama konusundaki derinliğin değil aynı zamanda fotoğrafçılara karşı sevgin idi.

C.
Ben 1963 yılında dördüncü sınıftayken bir fotoğrafçı oldum. Ve ben buyum. Ben bir fotoğrafçıyım. Fotoğraf benim tutkum, ünvanım, aşkım, benim en iyi dostum. Her zaman benimle oldu. Hiç terk etmedi. Bana her zaman büyük bir keyif kaynağı oldu. İster fotoğrafçılıkla, ister editör olarak ama hayatımı hep fotoğrafla kazandım. Bu oldukça müthiş bir şey.

S.
Neden Amarillo gazetesindeki bu işe girdin? Gazeteler bir bağımlılık mı?

C.
Eh, ben bir fotoğrafçıydım. Ben bir yazardım. Ben bir tasarımcıydım. Bir proje yöneticisi oldum. Ben bir mentor ve bir üniversite profesörü oldum. Ve bir gazetenin idari edötrü olarak her gün bu becerileri biraz kullanmaya alışıyorum. Bu benim 40 yıldır tecrübe ettiğim her şeyi tek bir iş pozisyonunda bir araya getirmek gibi.

S.
Ama bunu çok içten bir şekilde seviyorsun. Bunu biliyorum.

A.
Biliyor musun, beni kesip yarıp içimi açsan ben hala bir gazete adamıyım. Şimdi bile mürekkep akar kanım.

S.
Geçtiğimiz günelrde N.P.P.A.’den Jim Gordon Yılın Editörü ödülü’nü aldın. Bu kurum sana ne ifade ediyor?

C.
N.P.P.A. hayatımın her alanında benim için önemli olmuştur, profesyonel hayatım için de kişisel hayatım için de. Elimdeki her iş N.P.P.A.’nın bir parçası olmakla alakalıydı.Oradaki insanlar beni tutup yoktan alıp, öğrettiler ve bana yardım ettiler. N.P.P.A. hayatımda hem bir temel gereklilik ve lüks oldu.

Pekala. Ön sayfayı yapmak için gitmem gerekiyor.

***
Çeviri: Ali Fuat Karasu.

Röportajın İngilizce aslını buradan okuyabilirsiniz.

Fotoğraf, Photography , , , , , , , ,

Leave a Reply

%d bloggers like this: